Marga Brijs

Marga Brijs

Marga, vertel ons iets meer over jezelf.
Ik ben een geboren Maassluisse, geboren in de jaren vijftig, in een woning aan een van de Vlieten in Maassluis. Een leuke buurt, waar rijk en arm naast elkaar woonden en met elkaar optrok. Op 5 jarige leeftijd liep ik alleen (dat gebeurt tegenwoordig bijna niet meer), naar de kleuterschool en later naar de lagere school, de Dr. Kuyper school in de Lange Boonestraat. Daarna heb ik op Marnix Mulo gezeten, gevolgd door het Groen van Prinsterer Lyceum in Vlaardingen.
Direct na mijn schooltijd, eind jaren 60, ben ik in het bankwezen terecht gekomen, in Rotterdam. In die periode werd er gevochten om schoolverlaters. Ik had dan ook heel snel een mooie baan. Ik ben nooit meer weggegaan bij de bank. Al vrij snel kreeg ik een leidinggevende functie. Ik had het geluk, tijdens mijn loopbaan, altijd mentoren te hebben gehad die mij wilden coachen en mij ook kansen gaven om door te groeien. Daar ben ik hen nog steeds dankbaar voor. Ik heb belangrijke management functies gehad, waarbij ik eindverantwoordelijk was voor veel klanten en honderden medewerkers.

Hoe was het om als vrouw in een mannenwereld zo’n carrière te maken?
Mijn collega’s bestonden, zeker in het begin, veelal alleen uit mannen en toen ik, tegen het einde van mijn carrière een topfunctie had, was maar 10% van de collega’s, met een functie op dat niveau, vrouw. Dat is natuurlijk geen goede afspiegeling. Zelf heb ik altijd geprobeerd vrouwen te benoemen in leidinggevende functies. Voor mijzelf heb ik er nooit een moment bij stil gestaan. Het was voor mij gewoon geen issue, ook niet in de contacten met de mannelijke collega’s. Er werden ook geen flauwe grappen gemaakt over vrouwen. Mijn ouders zeiden altijd tegen mij “ Als je iets wilt bereiken, moet je er zelf iets voor doen.” En zo is het gegaan. Ik heb altijd hard gewerkt, resultaten laten zien en mijn best gedaan mijn leidinggevende te begrijpen en een goede verstandhouding met hen te creëren. Ik hield en hou nog steeds van het bedrijf waarvoor ik werkte. Als je carrière wilt maken moet je jezelf laten zien en laten horen en netwerken opbouwen. Dingen gebeuren niet vanzelf.

De Adviesraad is wel heel iets anders dan de bankwereld.
Dat klopt en dat is even wennen. Ik ben in eerste instantie lid geworden van de Adviesraad omdat ik, na mijn pensionering, weer een netwerk wilde opbouwen in Maassluis.
Doordat ik, tijdens mijn werk, niet zo vaak thuis was en nooit in Maassluis heb gewerkt, had ik een belabberd netwerk. Als je ouder wordt, is een netwerk om je heen belangrijk. Het niet hebben van een netwerk is immers vaak een van de redenen van eenzaamheid onder ouderen.
In de Adviesraad ontmoet ik andere mensen, met andere ervaringen, zoals onderwijzers, mensen uit de zorg, ambtenaren. Allemaal mensen, die iets hebben met sociale zaken en welzijn. Daar vinden we elkaar. Het draait altijd om mensen en wat deze voor elkaar kunnen betekenen. Of je nu bij een bank werkt, in de zorg of wethouder bent. Ik voel me betrokken bij mensen, vooral bij mensen die wat minder geluk in hun leven hebben gehad dan ik. Bij de bank zat ik in het Bestuur van het Sociaal Fonds. Dat fonds kon voor sociale zaken, middelen beschikbaar stellen aan (oud) werknemers die financiële middelen nodig hadden, die door geen enkele instantie werden vergoed. Bijvoorbeeld een aanpassing in huis, een bijzondere rolstoel, een weekje weg met een gehandicapt kind. Ook ben ik jarenlang vrijwilliger geweest op de Lourdesreizen, die door een zorgverzekeraar werden georganiseerd. Tijdens zo’n week stel je je helemaal ten dienste van de pelgrims. Het waren altijd fantastische weken, die mij, naast spierpijn van het duwen van rolstoelen over het heuvelachtige terrein, veel voldoening gaven. En dankbaarheid. Er zijn zoveel mensen die het slechter hebben dan ik en die hier op een bewonderenswaardige manier mee omgaan.

Wat vind je belangrijk in een gemeentelijk beleid?
Je moet als bestuur en gemeenteraad midden in de Maassluise samenleving staan. Maassluis en de Maassluizers kennen. Dat geldt ook voor de ambtenaren. Beleid vraagt, wat mij betreft, ook om helderheid en het afleggen van verantwoording. Waar gaan we als gemeente voor en waar geven we het geld, dat door de burgers en ondernemers van Maassluis wordt opgebracht, aan uit. Ik vind het belangrijk dat ook iedereen binnen het ambtelijk apparaat beseft dat een gemeentelijk beleid, gedragen moet worden door de inwoners. Daarom moet goed worden uitgelegd, in begrijpelijke taal, waarom de gemeente kiest voor het ene en niet voor het andere. Je kunt je geld maar een keer uitgeven en je mag het niet verspillen. Dan moet je soms bepaalde groepen teleurstellen. Daar ontkom je niet aan. Maar als je de juiste keuzes maakt, is het wel uit te leggen en te verdedigen. Besturen is voor mij ook, niet bang zijn en moed tonen.

Wat valt je op?
Het contact met de ambtenaren hier in Maassluis is open en plezierig. Zij hebben de afgelopen jaren veel voor hun kiezen gehad, met het overhevelen van taken van de centrale overheid naar de gemeenten. Maassluis heeft dat goed gedaan. Misschien is het wel zo dat, in die periode, onder druk, alles vloeibaar werd. Er is hard gewerkt en er is slagvaardig opgetreden. Dat mis ik nu wel eens, terwijl er nog genoeg uitdagingen zijn. Denk alleen maar aan de jeugdproblematiek, het armoedebeleid, de schuldhulpverlening en het ontbreken van een ouderenbeleid. En dat terwijl Maassluis een dubbel vergrijzende gemeente is. Ik verwacht op dit vlak van de bestuurders een visie en daadkracht.
Verder vind ik dat, ook in ambtelijke stukken, er een eenvoudiger, voor iedere burger te begrijpen taalgebruik moet worden gehanteerd. Waarom zou dat niet kunnen bij een verordening? Dat gaat er bij mij niet in.
Ik begrijp nog steeds niet goed, hoe de controle op bijvoorbeeld de gemeentelijke uitgaven en de uitvoering van het werk, dat derden voor de gemeente uitvoeren in elkaar zit. Wat zijn de concrete prestaties die de gemeente verlangt voor het beschikbaar stellen van middelen en hoe wordt hier op gecontroleerd? Dat zijn dingen die voor de gemiddelde burger nog niet duidelijk zijn, terwijl het om grote bedragen gaat en, niet te vergeten, het welzijn van de burger.

Wat is jouw bijdrage aan de Adviesraad?
Ik ben lid van de werkgroepen WMO en Ouderenbeleid en doe de communicatie waaronder de website. Daar ben je soms wel even mee bezig. Verder ga ik mee als we bezoeken brengen aan cliëntenraden of instellingen en schrijf ik mee aan adviezen. Door mijn achtergrond zijn dat, net zoals het lezen van stukken, zaken die me redelijk gemakkelijk afgaan.

Waarom moet iemand lid worden van de Adviesraad?
De Adviesraad wil een goede afspiegeling zijn van de samenleving. Daarom zijn wij nu vooral op zoek naar jongere mensen en mensen met een migratieachtergrond. Mensen die een frisse kijk hebben op zaken en betrokken zijn bij de samenleving.
Je kunt als burger wel zeggen dat dingen anders moeten, afgeven op de overheid of de politiek, maar dat zet geen zoden aan de dijk. Beter is het om zelf een bijdrage te leveren en dat kan door lid te worden van de Adviesraad.

 

© 2018 Adviesraad Samenlevingszaken Maassluis
Privacy beleid